Pełna krew

KORONACJA

W ogniu trzaska bukiet, zakurzony
wieniec z szyszek. Szelest kończy piosenkę dziecka.
Czas wspina się; owinąłem w papier choinkę
i włożyłem do szafy. Żona przynosi mi obrączkę,
którą zostawiłem na umywalce, pochyla się nad kartką.
Dostała dziś list z daleka. Od kobiety, o której myślała,
że już dawno nie żyje.

ZIEMIA

Pewnego wrześniowego dnia nie mieliśmy lekcji
i z wychowawczynią poszliśmy zbierać buraki pastewne
z pola naszego kumpla z klasy. Mieszkał z babką
(ojciec się powiesił, „matka mnie nie chciała”).
Wiózł nas ciągnikiem z przyczepą, na którą potem
wrzucaliśmy ciężkie, twarde bulwy.
Zrobiliśmy kilka kursów (więcej przy tym było
śmiechu niż pracy), a potem siedzieliśmy w ogrodzie
oparci o soczyste drzewa, gdzie dalekie słońce
mocno grzało mimo nadchodzącej jesieni.
Przyniósł nam kompot i świeżo zerwane orzechy włoskie.
Były gorzkie, farbowały na brązowo ręce.

Człowiek powstał z piachu. Ze skorup jest na nowo posklejany.
O tym pomyślałem dziś, gdy po latach spotkałem
tamtego kolegę. Prosił o drobne, miał pobrużdżoną twarz
od wieloletniego picia. Dałem mu pieniądze,
uśmiechnął się, podziękował i przed światłem
w otwieranym obok oknie zmrużył oczy,
w których nie było już nic.

PRAKTYKI

Krótka ulica.
Uczniowie Mechanika
z reklamówkami w rękach
wchodzą do tłustych warsztatów.
Płytko oddycha niebo.

Wyprowadziłem się.
Przez cztery dni paliłem rzeczy po sobie.
Zawstydziłem się, bo podpatrzono mnie
w trakcie modlitwy.
Mój głos ciemniał wśród gałęzi.

Teraz ta ulica.
Chłopaki odpalają papierosy,
dzielą się śniadaniem.
Żują w ustach ostry
mądry chleb.

FRESK

Opada popiół i można podejść bliżej;
obejrzeć wczepiony w eternit sopel,
sześciany styropianu na ciężarówce.
Zdjęto mi gips, poczułem ulgę. Gdy spałem,
ktoś położył na pościeli pocztówkę z daleka.

Obudzili mnie Ci, którzy mnie kochają.
Myjemy ręce, zasiadamy do stołu.
Cierpliwie i uparcie odrywamy
mięso od kości.

ELEKCJE

Rozmowa moich uczniów: „Co będziemy tam
w niebie robić?”„Tańczyć?” Ich jasna pieśń, monety
wdeptane w ziemię. Koło rondka garstka ludzi,
chcących dotrzeć do celu, który im wyznaczono.
I ojciec, który uderza syna, ale lekko, bez przekonania.

Wracam do domu. Łuskam bób, rozdzierając kciukiem
zielone łupiny. Przed ganek wynoszę worki śmieci.
Nocą bezpańskie, wygłodniałe psy rozszarpują je na strzępy.

ŚWIADKOWIE

„Byli przezorni i ostatni, mieli smutne
jak ziemia, jak jaskinia oczy.
Jedli kartofle, ostre liście rabarbaru,
aż w końcu ich wygnano.

Czy był tam Bóg, tego nie wiem” – mówił,

gdy nagle w jego źrenicach zatrzepotała wrona
i runęła w niebo.

WYSPA

Wieś zapada się w słońcu. Oszronionym
i mglistym. Rośnie świt: klasztor wykuty
w mrozie, szyszki.

Rzeka chwieje się – śliska jak paznokieć,
zrogowaciała jak kopyto.
Na dzwonnicę wchodzi ksiądz

z twarzą czerwoną od żelaza, ciemną:
kto nie idzie do nieba, zamienia się w proch.
W jego oddech.

ZWIASTOWANIE

W tak suche dni parują dachy domów,
topi się na nich śnieg. Wiatr otwiera okno
w kuchni, gdzie płacze zabawkowa lalka.
I zbliżają się święta z ich rytuałem i pokarmem.

Na podwórzu człowiek. Módl się za niego.
Przebył męczącą drogę i nic z niej nie wyniósł.
Zostały mu gniew i znużenie. Jest sam, choć już do niego
idą na ludzkich nogach, które kiedyś były płetwą:

strach, który go kocha,
śmierć, która nienawidzi.

KRÓLESTWO

Ten upał, poskręcana rzeka wyrzucająca na brzeg
owinięte roślinami zabawki i łby zarżniętych świń i krów.
Długie zęby wymyte wodą i żwirem.

Ten pomost, boisko, rana smarowana sadłem,
owijana chustką, by nie zobaczyli wychowawcy.
Niemy starzec wygrażający nam protezą

i tamten dzień – chudy, upośledzony chłopak przywarł
do siatki ogrodzenia, szarpał ją i wrzeszczał, a kumple
pękali ze śmiechu, gdy nie dał się zaciągnąć matce do domu.

Nie ma wybawienia. Nie ma ucieczek. (Pamiętasz tę opowieść
o bogu połykającym swoje winne czy niewinne dzieci, o wężu,
znoszącym na kamieniach jajo, z którego wychodzi

nagi mężczyzna – cuchnący pijaczyna bez sumienia?)
Oderwali go w końcu od siatki, ojciec zatargał do ganku.
Chłopak ślinił się. Wyglądał jakby miał usta pełne gęsich piór.